Lubiąż most- ujście Kaczawy

Lato 2000/02

Odcinek ten był pierwszym, który penetrowałem. Byłem tu pierwszy raz w 2000 roku i w roku następnym, by 2002 przejść cały od mostu do ujścia Kaczawy. Opis trasy rozpocznę od mostu nawiązując do poprzednich wypraw. Nadal nie jestem zadowolony z tej strony, gdyż nie mam zdjęć większości bunkrów. Na razie musi wystarczyć to co zrobiłem na dwóch ostatnich wycieczkach.

W okolicach mostu znajdują się dwa bunkry, dalej między klasztorem, a kościołem w Lubiążu znajdują się kolejne dwa w tym jeden podwójny. Patrz plan.

Z braku nowych zdjęć stronę tę pozostawiam na razie bez zmian. 03.03.04.

Zbliżając, się do miejsca starej przeprawy promowej spotykam kolejny bunkier. Tak przy okazji podam pewien temat, w który nie wnikłem jeszcze do końca. Chodzi tu mianowicie o sam most. Z moich spostrzeżeń wynika, że był to most kolejowy. Drogę wybudowano zapewnie po wojnie. Pamiętam jeszcze trochę nasypy kolejowe przy drodze Prochowice-Środa Śląska. Dziś pozostał w tym miejscu jedynie jeden ceglany przejazd.

Wspomniany wcześniej bunkier skierowany jest na przeprawę promową. Posiada schodzące w dół wejście w betonowym korycie, za to nie posiada stropu, który gdzieś wywiało.

Po przejściu przez brukowaną drogę, doszedłem do ujścia Cichej Wody, którą przeszedłem dość łatwo nad brzegiem Odry po pozostawionej tu przez wędkarzy desce. Po kolejnych 300 metrach byłem już przy kolejnym bunkrze bojowym, tym razem kompletnie zarośniętym pokrzywami. Jedno co tu zostało to fragmenty ościeżnic w przejściach bunkra.

Poruszając się dalej jest coraz gorzej. Za pierwszym razem tutaj właśnie zawróciłem zniechęcony brakiem drogi, ale już idąc od strony Kaczawy wlazłem prosto pod zamaskowane stanowisko. Tym razem trafiłem na cały nietknięty bunkier. Cóż powiedzieć jest to okaz jakich mało na tej lini.

Kiedy byłem tu pierwszy raz bunkier wypełniony był po brzegi wodą, jeszcze po powodzi w 97 roku. Było tu pozostawione plastikowe wiaderko po jakiś bunkrowcach, którzy czynili tu próby pompowania.

Sama płyta pancerna nie ma żadych śladów walki.

W następnym roku w bunkrze wody było już tylko po kostki, można było wejść do środka.

Doszedłem sucho tylko do środkowych drzwi, oczywiście nie miałem latarki, a w środku ciemnica. Zrobiłem zdjęcie po omacku i wyszło. W środku wilgoć i zardzewiały strop, ale skąd się wziął ten promyk światła w szczelinie obserwacyjnej to nie wiem.

Posuwając się dalej przez roślinną dżungle, na drodze znajduje się rów wypełniony wodą taki średniej wielkości. Trudny jednak do pokonania z rowerem, i co miałem robić zabawiłem się w cyrkowca i rowerem na ramieniu przeszedłem po przerzuconym pniu na drugą stronę.

Za rowem stoi drugi ciekawy okaz, jak na razie jedyny jaki spotkałem nad Odrą.

Przednia bojowa ściana jest w idealnym stanie, ma się wrażenie jak by dopiero co ukończono budowe bunkra. Betonowa osłona płyty pancernej jest nad Odrą unikatem.

Bunkier ten podobnie jak poprzedni też pełny był wody. Od wejścia wchodzi się od razu do jednego pomieszczenia.

W środku zastosowano całkiem inną budowę stropu w postaci blachy falistej. A poza tym co tu wiele mówić jest to całkiem inna konstrukcja bunkra.

Dalej przez dwa kilometry, aż do ujścia Kaczawy nic już nie znalazłem. Teren ten porasta rzadki las w , którym nic ciekawego nie było. Dopiero sprawę wyjaśnił mi kolega znający tę okolice. Okazuje się, że koryto rzeki przebiegało w całkiem innym miejscu, bardziej w głąb lądu. Po wyrównaniu zakola bunkry pozostały daleko z czego jeden został zniszczony. Nie pozostaje mi nic innego jak sprawdzenie tej informacji. Jak tylko coś będę miał to materiały zamieszczę w tym miejscu.

Na koniec podam tylko, że cała trasa to 7 km miejscami dzikiego terenu. Trasy powrotnej nie podaje, gdyż wydesantowny zostałem na moście po Lubiążem i do Legnicy wróciłem na rowerze.

Dłożyłem jeszcze fragment mapy całego biegu Odry z końca XIX-wieku. Mapa jest obrócona.

04.03.01