SREBRNA GÓRA

Trasa kolejki zębatej.

Lipiec 2002 r.

Zapraszam do wędrówki tym razem pieszej po okolicach Srebrnej-Góry. Miejscowość tą znam, już od dawna. Bywałem już wcześniej w twierdzy i na forcie Ostróg, widziałem też jeden z wiaduktów. Tym razem zaplanowałem coś całkiem innego. Postanowiłem jednego dnia przejść całą trasę kolejki górskiej, od miasta do przełęczy i wybrać się wreszcie do fortów wysuniętych, do, których nie dociera turystyczna stonka. Cała trasa była dla mnie nowa i pomimo rozpoznania w internecie rzeczywistość była zupełnie inna.

Samochód zaparkowałem w centrum nad dworcem autobusowym i udałem się w dół w kierunku lini kolejowej i dworca. Po drodze przechodząc ciągiem pieszym spotkałem przypadkiem pomnik z 1914-18 roku, który jest już na stronie. Po do tarciu do lini kolejowej odbiłem jeszcze w lewo w kierunku dworca.

Budynek jest powojenny i całkiem nie stary, bo z lat 80-tych. Niestety jest już w ruinie, pusty i nie zagospodarowany. Po torach też nie ma już śladu, został tylko duży zarośnięty plac po bocznicach.

Początek mojej wędrówki zaczyna się w miejscu, gdzie wytyczona została trasa rowerowa do Ząbkowic Śląskich. Prowadzi ona dawną linią kolejową i ma długość 14 km, ale nie miałem okazji nią jechać. Droga jest równa wysypana drobnym grysem.

Po około 300 metrach w miejscu zapór dla samochodów, trzeba skręcić w prawo w miejscu, gdzie zaczyna się stare torowisko i dojść do drewnianego krzyża. Miejsce przy krzyżu jest tu bardzo ważne, gdyż tu właśnie miałem problemy z obraniem właściwego kierunku. Początkowo poszedłem polną drogą myśląc, że jest to byłe torowisko, ale biegła ona podejrzanie blisko i równolegle do wspomnianej trasy rowerowej. Po analizie mapy zawróciłem z powrotem pod krzyż i będąc pewny, że stoję na dobrej trasie zrozumiałem, że stojące przede mną drzewa i zarośla to właśnie stare torowisko. Niestety na posiadanych mapach miał tędy przebiegać szlak turystyczny, który okazał się fikcją. Na początkowym odcinku nie ma żadnych znaków, a droga jest nie do przejścia. W drogę udałem, się z boku zarośniętego torowiska idąc na przełaj łąką. Początek kolejki biegnie po dość równym terenie, tylko lekko pod górę. W miejscach zagłębień stoi woda. Dopiero po 500 metrach, można wejść na szlak, choć miejscami nadal jest ciężko z przejściem przez zarośla.

Sytuacja poprawia, się dopiero w, momencie, kiedy polna droga z okolicznych łąk wchodzi na szlak torowiska. Nachylenie zbocza zaczyna wzrastać. Po dojściu do miejsca, w, którym droga opuszcza torowisko rozpościera, się piękny widok na dolinę Ząbkowicką. Dobre miejsce na, krótki postój.

Od tego miejsca torowisko biec zaczyna wykopem. Na krawędzi wąwozu są dobrze zachowane ślady po okopach z drugiej wojny światowej. Biegną one ciągle wzdłuż torów, w miejscu, w, którym teren jest równy wchodzą na nie.

Widoczne są wyraźne ślady po schronach w postaci dużych dołów. Tak jest, aż do przełęczy Żdanowskiej, gdzie transzeje skręcają i biegną zygzakiem w dół. Są to pozostałości po drugiej lini obrony z 1945 r. O ile wiem to linia frontu tu nie dotarła.

Docieramy w końcu do pierwszego mostu, jest wspaniały. Nie ma tu nikogo, można spokojnie się rozejrzeć.

Konstrukcja mostu jest ceglana, wysoki jest na 30 m.

Za mostem pojawia, się zielony szlak i duży plac, który pełnił zapewne role mijanki na tym jedno torowym szlaku. Dziś w miejscu tym zbudowana jest platforma widokowa, oraz stoły z ławkami, dobre miejsce na postój. Wszystko zostało dopiero, co postawione, z nowych okrąglaków.

Po wyjściu z placu droga biegnie tym razem nasypem, o dość imponujących rozmiarach. Dochodzi następny niebieski szlak i tak docieramy do początku skalnego wąwozu.

Wąwóz poza mostami to najciekawsze miejsce. Wycięty jest w skalnym podłożu, odsłaniając ciekawy przekrój skał. Miejscami jest dziś zasypany przez odpadające odłamki skalne i żwir.

Tuż po wyjściu z wąwozu znajduje, się drugi most, ten bardziej znany. Od razu widać więcej ludzi, choć kiedy byłem tu pierwszy raz dziesięć lat temu to wszystko wyglądało zupełnie inaczej.

Nie było drewnianych schodów i wygodnej ścieżki do przełęczy. Rosło tu więcej drzew, przez co most nie był tak odsłonięty jak dziś. Postawiona jest, też tablica z historią tej kolejki. Było tu jeszcze dziko tak jak dziś na pierwszym moście.

Szlak kolejowy za mostem biegnie, już płasko osiągając w tym miejscu swoją kulminacje. Ludzi za mostem już nie ma i dalej jest już pusto, tylko, że po kilkunastu metrach szlak kolejowy zamknięty jest płotem z bali. Nie mając innego wyjścia przeszedłem ogrodzenie, za co przepraszam i po kilkunastu metrach byłem już na właściwej drodze. Na górze jest już widoczna droga i zabudowania na przełęczy.

Torowisko znowu zaczyna przebiegać wyciętym w skałach wąwozem, a pod nogami robi się mokro. No i jest ostatni punkt programu, stalowy most. Łączy on dwa brzegi dość wysoko nad byłym torowiskiem.

Droga kolejki zaczyna powoli opadać mijając już przełęcz. Za wąwozem wyszedłem na szosę i udałem się z powrotem do stalowego mostu. Jest on zamknięty dla ruchu kołowego, ale przejść po nim można. Jezdnia mostu wykonana jest z drewna, konstrukcja zardzewiała, nie malowana zapewne od wojny.

Na tym zakończyłem pierwszą część wycieczki i udałem się do przełęczy, gdzie rozpocząłem wędrówkę do fortów wysuniętych, ale wszystko to jest na drugiej stronie. Zapraszam.

27.12.04.