Międzyrzecki Rejon Umocniony

Ustalenie pozycji głównej w 1980 roku, dla mnie mieszkańca odległych stron nie było łatwe. Wiedziałem że są tam wielopoziomowe bunkry od kilku osób, ale w przewodnikach i w innych żródłach żadnych informacji nie było.Troche po omacku pojechałem do Międzyrzecza i tam zobaczyłem muzeum przełamania M.R.U. Na podstawie tablicy z planem sytuacyjnym o dość marnej podziałce, gdzie sama grubość zembów lini umocnień wynosiła kilka kilometrów wyruszyłem na motorze w teren. Pojechałem prosto na zachód o ile dobrze pamiętam w kierunku miejscowości Pieski. Po kilku kilometrach za uwżyłem niewielki bunkier po lewej stronie drogi. Jak pamiętam był on w dość dobrym stanie, oczywiście bez płyty pancernej ,ale można było do niego wejść i zobaczyć właz do dolnego pomieszczenia niestety zalanego wodą.Obok między drogą a bunkrem jest jeszcze widoczna betonowa podstawa z murkiem oporowym podejrzewam że stała tam armata.Kierując się instynktem skręciłem w pierwszą polną droge w prawo. Po przejechaniu przez las ukazał się ładny przesmyk pomiędzy dwoma stawami. Na wprost ukazał się pagórek w którym oczywiście był dość dobrze wysadzony bunkier.To co było w nim najciekawsze to czynny wodociąg w jego dolnej ocalałej kondygnacji.

W dalszych moich poszukiwaniach zawróciłem i pojechałem na drugą strone drogi. Posuwając się na południe wjechałem do lasu, gdzie na dużej przestrzeni można było zauważyć transzeje i inne obiekty ziemne. Odnosiło się wrażenie jakby w tym lesie okopał się duży oddział. Następnie wjechałem na droge biegnącą do wsi nieznanej i przy tej drodze po lewej stronie zauważyłem ruiny, a może fundamenty bliżej nieokreślonej budowli. Jest ona na tyle ciekawa, gdyż ściany są wylane z betonu, a kształt tych dość głębokich piwnic nic znajomego nie przypominają. Będąc z powrotem na drodze po paru kilometrach las się kończy i można zobaczyć tuż przy niej tym razem po prawej stronie kilkunastometrowy odcinek zapory przeciwczołgowej, który zamykał odcinek pomiędzy lasem, a wzgórzem. I na tym zakończyła się moja pierwsza wizyta na M.R.U.

Nietoperek

Druga moja wizyta w tym rejonie umocnionym była dopiero w połowie lat dziewięćdziesiątych. Zwiedziłem wtedy dwa miejsca Nietoperek i pętle Boryszewską. W Nietoperku stoi ładny dobrze zachowany bunkier z dwoma wieżami pancernymi, z ciekawym rozwiązaniem miotacza ognia ogarniającego całą okolice i granatnikiem szybko strzałowym. Wejścia od tyłu bronił otwór strzelniczy wzmocniony płytą pancerną, a całe przedpole zabezpieczone jest zaporą przeciw czołgową w postaci wysokiej skarpy i jeża betonowego, który ciągnie się na tym odcinku kilometrami. Ale najciekawszy jest środek, który ma dwa poziomy i głęboki szyb z klatką schodową do systemu tuneli.Zachowało się też dużo instalacji wewnętrznych. Jest to dzisiaj miejsce bardzo znane. Znajduje się tu dzisiaj stacja turystyczna z parkingiem , muzeum nietoperzy i kioskiem z pamiątkami .Są przewodnicy którzy oprowadzają po obiekcie i podziemiach. Radzę zabrać ze sobą dobrą latarkę. Dlatego nie będę się wiele rozpisywał o tym bardzo ciekawym obiekcie, a więcej miejsca poświęce pętli Boryszyńskiej.

Pętla Boryszyńska

Do pętli Boryszewskiej trafiłem oczywiście, jak to bywa w wyprawach w nieznane przypadkowo. Jadąc od południa lokalnymi drogami zobaczyłem prowizoryczne strzałki kierujące do tego obiektu.Za wsią Boryszyn zjechałem samochodem z asfaltu prosto w polną drogę. Jadąc w tumanach kurzu i po kocich łbach dotarłem do lasu na zachód od wsi, tam zostawiłem samochód gdyż droga stała się piaszczysta. Po kilkuset metrach dotatłem do celu. Ciekawe czy dzisiaj coś się zmieniło bo dojazd przy deszczowej pogodzie jest raczej niemożliwy. Na miejscu byli młode chłopaki , którzy oprowadzali po podziemiach. Dobrze że ich zastałem bo nie miałem ze sobą latarki. Wejście do podziemi było w dość ciekawym miejscu. Mianowicie był to głęboki wykop z niedokończonym bunkrem w dole, po zejściu na dół można zobaczyć wystające pręty zbrojeniowe i drzwi stalowe, którymi wchodzi się do środka. Jak mi opowiadał przewodnik drzwi są oryginalne tylko przeniesione z innego miejsca. Po wejściu do środka znajduje się jedno duże pomieszczenie, są w nim widoczne duże otwory w ścianach i suficie podobno służyły do przeładunku uzbrojenia w głąb systemu,z bocznicy kolejowej po której niema śladów.

Z tego pomieszczenia prowadzi klatka schodowa w dół i uwaga niezabezpieczony szyb w którym znajdowała się kiedyś winda towarowa. Po zejściu około dwudziestu paru metrów można zobaczyć system tuneli biegnących w obu kierunkach i zataczających koło. Miejsce to jest zbudowane jest tak, że kolejka transportowa jadąca od północy zatacza duże kilku kilometrowe koło i po uzupełnieniu zapasów wraca z powrotem. Idąc tym tunelem spotyka się po drodze podobne szyby z klatkami schodowymi prowadzące do obiektów naziemnych podobno w większości nie dokończone, zresztą nie sprawdzałem. Na trasie można zobaczyć dużą ilość bocznych chodników magazynowych. Są to kilkunastometrowe ślepe chodniki z przodu zamykane bramą której niema, przez całą długość prowadzi kanał instalacyjny, a końcu jest ścianka działowa z oknem ślad po pomieszczeniu socjalnym. Wszystkie te chodniki wyglądają prawie tak samo. Chodząc korytarzami trzeba jedynie uważać na brakujące płyty betonowe pomiędzy torami, które przykrywają kanał systemu odwadniającego, a tak ogólnie to jest tam sucho i dość czysto. Byłem tam raz dość dawno bo z osiem lat temu i może coś się już zmieniło dlatego polecam bardzo to ciekawe miejsce.