Leszkowice-Wietrzyce

Czerwiec 2004 r.

Do Leszkowic dojechałem drogą dojazdawą do promu. Promu to tu juz nie ma od jakiegoś czasu. Pozostały tylko zjazdy i słupki do zamocowania lin. W wodzie plywa tylko mała kilku osobowa łódź.

Pierwszym obiektem był w tym dniu mały bojowy bukier. Zachowały się w nim schodki, ściany rozsunięte na boki. Stanowisko bojowe usytuowane na bocznej ścianie i skierowane pod prąd rzeki.

Zaraz za maluchem w niewielkiej odległości był już następny. Tym razem bynkier był większy posiadał dwa wejścia i jedno stanowisko bojowe obrócone w drugą strone. Całość została przykryta potrzaskanym na kilka kawałków stropem.

Przed widocznymi już kotowicami spotykam duży schron usytuowany na niewielkim pagórku. Odrzucony strop leży nad wejściem.

Na wprost wsi Kotowice znajduje się kolejny duży bunkier bojowy. W pomieszczeniu bojowym nad, którym brakuje stropu miejscowi rozpalaja sobie ognisko. Na pozostałą częścią leży przesunięty strop. Od wejścia widac dobrze zwiekszoną tu grubość stropu.

Dalsza wędrówka stała się koszmarem. Trawy urosły tu już monrtualnych rozmiarów, dzielnie przebijałem się do przodu, aż doszedłem do obniżenia wypełnionego wodą. Nie było rady trzeba było zmienić kierunek i przebijać sie w na wał p/p w okolicach pałacu w Kotowie.

Cofnełem się do podejżanego miejsca widocznego na wale z daleka. Na koronie wału lezału bliżęj nie określone resztki jakiegoś bunkra. To co zostało to boczna ściana jakiegoś schronu lub bunkra.(zdjęcie zrobione na końcu wycieczki.

Dalej koryto Odry zbliżyło sie do wału, około kilometrowy odcinek przejechałem na nim. W odstępach dwustu metrowych pozostały jeszcze słabo widoczne ślady betonu po znajdujących sie na wale bunkrach.

Po bunkrach pozostały tylko poszeżone miejsca z tyłu wału z niewielkimi kałkami betonu. Jedynie ostatni czwarty bunkier miał nie zasypane wejścia i kawałki stropów leżące niżej, co świadczy o tym, że zasypano je już w stanie ruiny. Oczywiście nie sposób dzis ustalić, które byłe schronami, a które mialy walczyć.

W miejscu gdzie rozchodzi się rzeka z wałem udałem sie ponownie do lasu. W krótce odnalazłem dobrze obwałowany mały bunkier. Ściany miał mocno nadszarpnięte wybuchem, a schody razem z fundamentem jakoś dziwnie wyniesione zostały do góry. Stanowisko bojowe zostało skierowane w kierunku Kotowa. Natomiast z drugiej strony, nasyp jakoś dziwnie został obniżony jakby pod drugie stanowisko. Nie było tu ściany, a boki nie wskazywały na istnienie tu płyty pancernej.

Dalej las się kończy i zaczyna się koszona łąka. Odra zatacza tu mocny zakręt, a po drugiej stronie widac wieś Głobice. Dochodze do wyrażnie widocznego z daleka stanowiska i nowość. Niemiaszki zastosowały tu nowy rodzaj bunkra. Jest to długi prostokątny bunkier z jednym wejściem z boku. Posiada on dwa stanowiska bojowe roztawione po przeciwnych stronach. Zerwany strop leży w całości przesuniety przed wejściem. Widoczne są jeszcze skręcone pręty pod zasieki.

Po stu metrach dochodze do następnego podobnego bunkra. Również z dwoma roztawionymi po przeciwległych stronach stanowiskach. Odra nadal ostro zakreca przezco pomimo niewielkiej odległości ostrzał bunkra zmienia kierunek ognia.

Idąc dalej gąszczem traw i pokrzyw, wpadam w klinową pułapke dopływu nie do przejścia. Trzeba sie cofać i omijać wode. Po dojściu do rzeki odnajduje duży schron bez stropu. Pozostały w nim jeszcze poszarpane wewnetrze ściany korytarza wejścia i ościeżnica z zawiasami wyjścia awaryjnego.

Udaje mi się w końcu wyjść a gąszczu złapać ślad ciągnika, który doprowadza mnie do kolejnego schronu zamienionego na lokalny śmietnik.

Dalej droga i rzeka wyprowadzają mnie pod sam wał, na którym naliczyłem dwa niewiadomego przeznaczenia bunkry. I tak dojechałem do wsi Wietrzyce. Po zapoznaniu sie z wioską wróciłem nad Odre drugim wjazdem i odkryłem przed nią ostatni tego nia bunkier. Był tak zarośniety krzakami, że zrobiłem zdjecie małemu kawałkowi betonu wystajacemu z nich.

Na droge powrotną obrałem wał p/p o długości 5 km.korygując po drodze liczbe umieszczonych na nim bunkrów.