Golkowice-Borków.

Czerwiec 2004 r.

Do Golkowic powróciłem juz w następną niedziele. Oczywiście nie omieszkałem jeszcze raz zajrzeć do ocalałego schronu. tym raze zaopatrzony w sprzęt oswietleniowy w postaci świeczki włazlem ponownie do środka i zobaczyłem calą podztawe po , i jeszcze raz dokładnie obejżałem ślady kul po stoczonej tu walce.

No i ruszyłem poczatkowo wugodna drogą. Już w nie wielkiej odległości natrafiłem na mały bunkier bojowy, skierowany na widoczna jeszcze mijaną wczesniej linie wisokiego napięcia. wyrzucony strop leży za bunkrem obok wejścia. Właściwie nic by mnie tu nie zaiteresowało, gdybym wychodząc przez środek bunkra nie zwrócił uwagi na dziwnie podniesiony strop. Strop podparty został dwoma betonowymi blokami, tak że stalowa obudowa uniosła sie z ziemi. Nie mam pojęcia jakimi lewarkami zdołano to zrobić, faktem jest, że belek nie ma.

W bardzo bliskiej odległości znajduje się już drugi większy bunkier. Wejścia są zarośniete i zasypane. Do środka wlazłem przez przedział bojowy, który skierowany jest w przeciwna strone. W poprzek schronu stoi sobie strop z belkami, który od gradza skutecznie dostęp do wejść. I tyle tu zobaczyłem.

Po jakimś czasie doszedłem do miejsca, conajmniej podejżanego. porzuciłem przy wygodnej ścieżce rower i udełem się w głąb lądu. Na miejscu okazało się, że jest to duży schron z dwoma wejściami nieco oddalony od lini bunkrów. Stropu juz nie było, wejścia zasypane, a korytarz zawalony ścianami. wkoło dobrze widoczne transzeje, które już na dobre pojawiły sie na tym odcinku.

Juz od schronu widać było pagórek następnego bunkra. Tym razem był to mały bunkier bojowy nowego typu. Różnica polegała na inaczej usytuowanym wejściu i korytarzu. Własciwie to nic w nim nie było, strop wyparował, a ściany wybuch rozsunoł, ale wypatrzyłem napis w dośc nie typowym miejscu. Otuż w środku przy wejściu po prawej stronie przy samej podłodze znajdowała się, data 1938 malowana białą farbą co sie nie zdaża.

I znowu schron w podobnym stanie. Strop leży z belkami nad zasypanymi wejsciami i zrójnowanym korytarzem.

Doszedłem do drugiego już podobnego bunkra bojowego. Odrazu szukałem namalowanej daty w podobnym miejscu. Odrzuciłem trochę betonowego gruzu zawalającego całe wejście jeszcze z czasów pierszej powojennej fali złomiarstwa i napis się ukazał. Przed nieobecną juz płytą pancerną znajduja się dwie podobne betonowe sciany o dość dziwnie małej grubości. Jeszcze tylko kawałek nie rozkutego stropu z belkami obok korytarza i czas iść dalej.

Dochodze już w pobliże drogi Głogów-Szlichtyngowa, którą słychac już po drugiej stronie coraz wyraźniej. Jest tu schron odośc nie typowej konstukcji. Posiada on tylko jedno boczne wejście i wyjście awaryjne usytułowane na frontowej scianie. Główny strop leży już ogołocony z belek, ale mniejszy jeszcze je zachował.

Po jakinś czasie doszedłem do rozwalonego maluch bojowego obróconego pod prąd rzeki. Na bocznej ścianie przedziału bojowego zachowały się metalowe uchwuyty na zawiasach.

Już po stu metrach gąszczu jest schron z stropm postawionym pionowo przed wejściem wyrażnym śladem po nadprożach wejść.

Po tym bunkrze bojowym pozostały najlepiej zachowanne schody i mur osłonowy wejścia, który w krztałcie kwadratowego bloku wystaje ze ściany bunkra i osłania wejście.

Odra zatacza luk. Pojawia się widok na kościół i wieś Wilków. Jeszcze przed wsią znajduje się schron, strop obrócony został nad jego połową.

Na przeciwko Wilkowa stoi chyba najciekawszy bunkier bojowy na tym odcinku. Wejścia są zawalone i zarośnięte więc wszedłem od strony stanowiska bojowego, które obrócone jest pod prąd rzeki. Strop nad stanowiskiem i schronem został tylko przesuniety i widać dziś doskonale jego wielkość. Obok znajduje się stanowisko obserwacyjne z wystającymi po dzwonie śrubami. Ale najciekawsza sprawa znajduje się w korytarzu wejściowym, spadający do niego strop przygniót drzwi wewnętrzne wejsciowe do schronu i unieruchomił je do dziś. Wprawdzie złomiarze już odkopali 1 wysokości drzwi to jednak dalej ściskają je belki stropowe

Po dłuższym czasie dochodze do troche cofniętego schronu. widok podobny do poprzednich wejścia zasypane na nich dwa kawałki stropu z nad wejść. Dalej zaczyna się stare koryto Odry i trzeba włazic na wał. Po minięciu zatoki z chodze spowrotem i ide na prawy cypel aprawdzić umocnienia.

Przed sama rzeką widze transzeje więc jest dobrze, bo las jaki dziwnie młody i nie zarośnięty. Zostawiam rower i ide na zwiad w zdłuż transzeji, no i jest mały bunkier bojowy. Stanowisko rozwalone, ale wejście całe.

Odra w tym miejscu płynie nowym korytem zataczając piękny łuk. Ide delej trzymając się prosto biegnacej transzeji. No i dochodze do drugiego cypla, który jak oznajmiają przybite do drzew tablice, jest prywatną włsnością. Bojowy bunkier posiada duży schron, ale wejść się nie da bo zawalony jest galęziami. Można wejść tylko do stanowiska bojowego. No i okazuje się, że jest to jak na razie drugi bunkier na Odrze z poziomą płytą pancerna nad stanowiskiem bojowym, pierwszy widziałem pod Nową Solą. Oczywiście tu pozostały jedynie kotwy i ślad na ścianie.

Po drugiej stronie zatoki stoi budynek i przystań z kajakami. Do Głogowa już dziś nie dojde, więc zażądzam odwrót. Wracam do drogi przez wał i na rozjezdzie skręcam do Golkowic przez Drogłowice. Nawet dziwnie było blisko.